پارت صد و سی و هفتم :
داوین روبروی من ایستاده، در حالی که اخم‌هایش همخوانی با آن چشمان همیشه شرورش ندارد. دو ظرف فالوده را طوری در دست گرفته که انگار کسی قصد دارد آنها را از او بدزدد. با اشاره‌ی سر به او پیام می‌دهم که بنشیند. داوین زبانی در می‌آورد و می‌گوید:
- بیخود گفتن از تو به یک اشاره از من به سر دویدن. والا!
داوین با حفظ همان ژست روبرویم می‌نشیند. لپم را به داخل دهان می‌برم تا از خ
لطفا صبر کنید...
