پارت صد و سی :
از شرکت که بیرون می‌روم، کمی شال را روی سرم جابه‌جا می‌کنم. هوا خوب است. به طرف خیابان پایینی حرکت می‌کنم. سوئیچ را بی هدف در دستانم می‌چرخانم. با اینکه حوصله‌ی ترافیک این وقت از روز را ندارم و دلم می‌خواهد پیاده بروم، سوار ماشین می‌شوم. استارت را که می‌زنم، گوشی همراهم زنگ می‌خورد. با دیدن شماره‌ی پرستار مادربزرگ ابروهایم بالا می‌روند. سلام و احوال‌پرسی که تمام می‌شود، سوز
لطفا صبر کنید...
