پارت صد و بیست و نهم :
داوین که سکوت مرا می‌بیند، این بار با لحن ملایم‌تری می‌گوید:
- باور کن دلم نمی‌خواد که با حرف‌هام ناراحتت کنم.
داوین چه می‌داند از ناراحتی؟ چطور می‌شود به او فهماند که سال‌هاست ناراحتی خوراک هر روز من شده است. برای اینکه حرفی گفته باشم و این سکوت را شکسته باشم، می‌گویم:
- رئیس منتظر ایمیل شما بود.
کبریت را روی بنزین حرف‌های داوین می‌کشم.
لطفا صبر کنید...
