پارت صد و بیست و هشتم :
خسته از ترافیک کاری شلوغ امروز نگاهی به ساعت می‌اندازم. سرم را بالا می‌گیرم و کش و قوسی به بدنم می‌دهم. امروز هم گذشت مثل دیروز، مثل تمام روزهای ماه قبل. به تلخی روزهای گذشته فکر می‌کنم. به روزهایی که از شدت تنهایی دست به قلم شدم و زبان نوشتنم باز شد. گوشی همراهم زنگ می‌خورد. شماره داوین خودنمایی می‌کند. با اینکه حوصله‌ی لوده بازی‌های داوین را ندارم اما مجبورم که جوابش را بدهم.
لطفا صبر کنید...
