پارت نود و نهم :
رضا را نگاه میکنم. چرا این لحن تا این اندازه پر از حسرت است؟ رضا از مکث من روی صورتش خوشش میآید. من اما دلم ادامه داستان را میخواهد. رضا خواهش دلم را بی جواب نمیگذارد و ادامه میدهد.
- من و سگ و گوسفندان و بزها در دامنه کوه هستیم اما نون فراموش شده و در خونه مونده. قبل از ظهره و انگار مه اتراق کرده! کتری، کاسه، استکان، چای، قند و کبریت همراه اما نون فراموش شده. از خواب بیدا
لطفا صبر کنید...
