پارت نود و چهارم :
سفره‌ی شام را که می‌اندازیم، درب خانه زده می‌شود. همه گمان می‌کنیم که پدر برای شام برگشته است. رضا برای باز کردن در می‌رود. اخم‌های بی بی در هم است.
- فکر کنم که دوباره بیچاره شده.
مادر نگاهی به صورت درهم بی‌بی می‌کند و می‌پرسد:
- خدا نکنه. چیشده بی بی؟
- چی بگم مادر. چی... بگم. امیدوارم که حدسم اشتباه باشه.
لهجه‌ی شیرین بی بی را دوست دارم. رضا
لطفا صبر کنید...
