پارت هشتاد و چهارم :
به خانه که بر می‌گردم انگار که کوه کنده‌ام. بی حرف وارد اتاقم می‌شوم، حوله را بر می‌دارم و دوش مختصری می‌گیرم. مادر تا شب نمی‌آید و من از فرصت به دست آمده می‌توانم حداکثر استفاده را ببرم و فقط بخوابم.
هنوز چشمانم گرم خواب نشده که صدای زنگ تلفن بلند می‌شود. با بی حالی از جایم بلند می‌شوم و تلفن را جواب می‌دهم. پدر با تاکید از من می‌خواهد که چمدان خود و مادر را آماده کنم که
لطفا صبر کنید...
