پارت هفتاد و چهارم :
زمزمه‌ی رضا لبخند کم رنگی به لب‌هایم می‌آورد؟ دیگر مطمئن شدم که دارم خواب می‌بینم. نگران می‌شوم که نکند رضا هم بیمار شود! رضایی که بدون ماسک به داخل اتاق آمده است. حرف زدن برایم سخت است. گلویم از سرفه‌ها خراش برداشته است. با نگاهی که امیدی در آن نیست نگاهش می‌کنم. آرام دستم را نوازش می‌کند. اولین قطره اشک که از چشمش فرو می‌ریزد، مانند خاری در قلبم فرو می‌رود. من فقط نمی‌دانم که
لطفا صبر کنید...
