خنا به قلم حنانه بامیری
پارت سی و دوم :
***
تا پگاه، شب بی‌قراری من ادامه داشت؛ بی‌آنکه لحظه‌ای پلک‌ها را برای خوابی ناپدید کنم. نه طاقت دور شدن از آن دو پرتو کم‌سو را داشتم، نه دل بستن به خاموشی سرد راهرو.
گاه‌به‌گاه بی‌هدف، با گام‌های آرام و صدادار در امتداد دیوار خمیدۀ درمانگاه قدم می‌زدم و ساعت را از خود می‌پرسیدم. کی شب گریبانش را از گردن ما رها می‌کرد؟
کی این اضطراب بی‌امان می‌نشیند؟
در سایه‌های م
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
0اسم این خانوم دادفر چی بود؟