پارت شصت و هشتم :
مات تخته و موضوع انشا می‌شوم. همهمه‌ی بچه‌ها را نمی‌فهمم. رضا همه را به سکوت و نوشتن دعوت می‌کند. در بهت و شوک به سر می‌برم که رضا نزدیک میز می‌شود و همان طور که از کنارم رد می‌شود با زمزمه می‌گوید:
- بنویس.
رفتن و آمدن رضا را متوجه نمی‌شوم، فقط نمی‌فهمم که من توهم زدم یا حالت نگاه رضا امروز فرق دارد؟ سرم را بلند می‌کنم و برخلاف این مدت به رضا نگاه می‌کنم. از چشم
لطفا صبر کنید...
