پارت بیست و هفتم :

***
آخرین برف پنجاه و شش نرم و بی‌صدا روی تن خاک رودبار می‌لغزید و تا سال تحویل ساعاتی بیشتر نمانده بود.
خیابان دیگر خلوت‌تر از همیشه بود و بوی بهار نارنج در هوای سرد زمستان مخفیانه می‌رقصید؛ من اما همچنان چمباتمه زده در شفاخانه، تبعیدی خاطراتم را سپری می‌کردم.
صدای کوبش چکمه‌هایش در گوشم زنگ خورد؛ صدایی که هر تکرارش تَرک کُند در پردۀ فاصلۀ میان من و گذشته بود.
در که به

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۴۸۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • محیا

    0

    تا اینجا دامون برام از همه جذاب تر بوده. از حرف زدنش، رفتارش، قیافش خوشم میاد

    ۱ سال پیش
  • حنانه بامیری | نویسنده رمان

    خوشحالم که همراه داستانید و دامون رو دوست دارید (:

    ۱ سال پیش
  • محیا

    0

    شهرزاد زن مشکوکی به نظر میرسه

    ۱ سال پیش
  • حنانه بامیری | نویسنده رمان

    در آینده مشخص می‌شه

    ۱ سال پیش
  • اکرم بانو

    0

    بنظرم شهرزاد زن خوبی اومد...ممکنه عاشق دامون بوده باشه؟

    ۱ سال پیش
  • حنانه بامیری | نویسنده رمان

    در آینده مشخص میشه

    ۱ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️