نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت نود و دوم :
فصل بیست و چهار
چند روزی از مهمانی خانه‌ی پدر سروش می‌گذشت و همه چیز به روال سابق برگشته بود. بهار گوشه‌ی خانه نشسته و عملا فرقی با یک زندانی نداشت. از همه چیز خسته بود اما برای آرامش خانواده‌ش هم که شده، تحمل می‌کرد. هر روز و هر شب در آن خانه عذاب می‌کشید، تحقیر می‌شد و جرات اعتراض هم نداشت. هرگز فکرش را هم نمی‌کرد که رویاهای کودکی‌اش به چنین سیاهچاله‌ی دردناکی ختم شود.
لطفا صبر کنید...
