فراسوی حرمان به قلم روژان کاردان و مهسا خدایی
پارت چهارده :
با صدای بوق ماشین اداره، هر دو برگشتیم. راننده دست بلند کرد و گفت:
ـ بفرما، آماده‌ایم!
لیلیوم با اخم نگاهم کرد. از نگاهش می‌بارید که هنوز به کل این داستان مشکوکه. گفتم:
ـ خواهش می‌کنم فقط بشنو. فقط بشنو، قضاوت نکن.
بدون حرف دیگه‌ای سوار شد. کنار هم نشستیم. توی مسیر چندبار تلاش کردم یخش رو بشکنم ولی موفق نشدم. نگام نمی‌کرد. حتی یه بارم آه نکشید، فقط زل زده بود به رو
لطفا صبر کنید...
الی
0واقعا به عنوان پلیس نباید اینا انقدر راحت و معمولی همه چی روبگیرن مخصوصا که این یه پرونده خیلی مهم ایه