حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و شصت و ششم :
در شیشه ای تراس باز بود. لوییزا نشسته بر صندلی طرح حصیر دمنوش عصرگاهی اش را می نوشید. با لبخند وسیع، تک صندلی خالی کنار خود را نشانش داد: بیا بشین.
فرجام باطمأنینه جلو رفت. نگاهش به رگ های برجستۀ پشت دست لوییزا بود و مشامش از رایحۀ اصل ادکلن خارجی اش پر. بویی ملایم شبیه رز سرخ. رایحه ای که به دوران کودکی و باغچۀ کوچک خانۀ استیجاری پدرش می بردش.
_ امشب می رم جایی. تواَم همراهیم می ک
لطفا صبر کنید...
