نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت نود و یک :
فصل بیست و سه
روی تخت دراز کشیده و به دیوار خاکستری مقابلش زل زده بود. صدای موسیقی در اتاق پخش میشد و شمار دفعاتی که پخش این آهنگ تکرار شده، از دستش در رفته بود.
_ خواستم نخوامت و نشد...
چشمای خوشگلت نذاشت...
زیبا فراوونه ولی...
این شهر شبیه تو، نداشت...
دلم تنگه واسه همه چیت
من که زورم نرسید...
از جا پرید و صدای گوشی را با حرص قطع کرد. زورش به سروش نرسیده بود
لطفا صبر کنید...
