هیچ کسان 5 (روح لکه دار) به قلم sober
پارت سی و هفتم :
مِه اون‌قدر غلیظ بود که مسعود به محض حرکت از نظرمون ناپدید شد.برای اینکه گمش نکنیم سریع دنبالش رفتیم.سورن ازش پرسید: «مطمئنی داری درست می‌ری؟»
مسعود: «تقریبا.»
سورن: «آخه یادمه وقتی شروع کردیم از این طرف بیایم،از من پرسیدی که بلدم یا نه؟ فکر کردم خودت مسیرو بلد نیستی.»
مسعود: «اون موقع فکر می‌کردم بلد نیستم ولی الان می‌بینم تا حدودی بلدم.»
سورن کنار من قرار گرفت.م
لطفا صبر کنید...
ییC
0زیادی تخیلیش کردین قشنگی این رمان ب نزدیک ب واقعیت بودنش بود