تلالو هور به قلم نازنین هاشمی نسب
پارت صد و بیست و پنجم :
باد سردِ زمستان وزید و جان باقیماندهی مرا نیز باخود برد.
لرزهای از این سرما، شایدهم از دیدن این غریبه بهجانم افتاد و من، بیاراده به بدنهی سوزناک ماشین چسبیدم.
لبهایم تکان نمیخورد، میخواستم بپرسم مادرم کجاست؟ چرا مثل همیشه با آن چادر سپید گلگلیاش بهاستقبالم نیامد؟
پدرم کجاست؟ چرا با چرخهای بزرگ ویلچرش، تا درب پذیرایی نیامد و مرا ندید؟
عاجزانه بهØ
مطالعهی این پارت کمتر از ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۳۳ روز پیش تقدیم شما شده است.

نازنین هاشمی نسب | نویسنده رمان
داریم به نقطهی اوج داستان نزدیک میشیم، ممنونم ازت پری جانم🌼♥
۱ سال پیشلیلی
2قلمتون مانا خوشحالم که بازم برامون مینویسی♥️♥️♥️♥️
۱ سال پیش
نازنین هاشمی نسب | نویسنده رمان
ممنونم لیلی جان قشنگم♥🌷
۱ سال پیشمهتاب
2مثل همیشه عالی بود 👌 ممنون نازنین جان❤
۱ سال پیش
نازنین هاشمی نسب | نویسنده رمان
ممنونم مهتاب بانو🌼♥
۱ سال پیشسهیل۲۸
2یهو دلم واسه مامانم تنگ شد 🥲🥲🥲
۱ سال پیشراز
1عالی بود مهرو بلاخره ب خانوادش برگشت
۱ سال پیشآمنه
1ممنون خانواده رو هیچ وقت فراموش نمیکنین مگر اونهایی نان حلال خوردن وامیدوارم هیچ انسانی خانواده اش رو فراموش نکنه که با وجود خوردن نان حلال به خاطره اخلاش نان را حرام بدونن پارت عالی خوش بدرخشی
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...

فاطمه ❤️
1خوشحالم...😭😭 ممنون نازنین جان 🌟💜🌟💜