زمزمه در شب به قلم زهرا باقری
پارت چهل و هفتم :
- همه ی بچه‌ها زل زدن به ما.
- طبیعیه، چون من و تو تا حالا سوار دوچرخه هم نشدیم چه برسه به همچین ماشینی!
سیاوش به شوخی مجتبی خندید ولی به نظر من این موضوع گریه داشت نه خنده. تو اون لحظه هم که من اصلاً حوصله ی شوخی رو نداشتم. به شدت از تصور وقتی که پلیسا و بچه ها و سهرابی میفهمیدن من و مجتبی تو خوابگاه و حتی تو مشهدم نیستیم وحشت داشتم و قلبم تند تند می‌زد.
- به نظرتون چند سال حبس واسم
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۳۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
میم
0ای بابا این دیگه کدوم بیکار مردم آزاری بود،نکنه کار اون کوتولست 🤔😮