هیچ کسان 5 (روح لکه دار) به قلم sober
پارت بیست و هفتم :
همراه سورن توی اتاق خواب طبقه‌ی بالای خونه‌ی مسعود نشسته بودیم.مسعود ازمون خواسته بود خفه‌خون بگیریم و در اتاق‌مون رو هم قفل کرده بود که حتی اگه مجبور هم شدیم نتونیم از اتاق خارج بشیم.دلیلش هم این بود که نسترن اومده بود اون‌جا و مسعود اصلا نمی‌خواست کسی از وضعیت من بویی ببره.کافی بود نسترن بفهمه که من بینایی‌م رو از دست دادم.دو ثانیه بعد به مامانش خبر می‌داد.اون هم ظرف پنج دقیقه کل
لطفا صبر کنید...
لایف
0اخخخخ بهراد واسه همیشه کور شه چه حالی میده ازش خوشم نمیاد کلا خیلی بی عقله و گیج میزنه