نفس های تابوت به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت سیزده :
با نگاهِ سنگینش بدرقه‌اش کرد و تا زمانی که به خانه رسید و وارد شد، حواسش به او بود.
درِ خانه‌شان را که بست، دستش را روی قلبش گذاشت و تکیه داده به در، سُر خورد و رویِ سنگ ریزه‌ها نشست.
تنش کوره آتش بود و صورتش گُر گرفته از شرم، سرخ شده بود.
انگار صدای تپش‌های قلبش را واضح می‌شنید، با خودش گفت کاش هیچ‌وقت بحث را باز نمی‌کرد و بی‌سر و صدا به خانه‌شان برمی‌گشت.
حالا با چشم توی
لطفا صبر کنید...
اسرا
0یعنی ممکن خودش باشه ولی فراموشی گرفته🤔🙏