نفس های تابوت به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت دوازده :
پسر از آن حرصِ توی کلامش لبخندی روی لبش نشست.
_ هنر برای نشون دادنِ زیبایی‌هاست... چه اشکالی داره اگر من به نظرم چشمای شما زیبا بوده و طرحش رو روی کاغذ نشوندم.
به وضوح چیزی توی دلش فرو ریخت... تاکنون هیچ‌کس به این صراحت به او زیبا نگفته بود.
زبانش بند آمد و حتی پلک زدن و نفس کشیدن را هم از یاد برد.
مات خیره تصویرِ چشم‌هایی پر از شیطنت پسر توی اینه جلوی ماشین ماند.
کم کم داشت گر
لطفا صبر کنید...
اسرا
1وای بره شمال جنگل ببینه خوابهاش بیشترمیشوند🙏