نگاتیو به قلم حانیه باصری
پارت هفتاد و چهارم :
با دهن باز مونده از تعجب به صورتم خیره شد
_ تو چقدر شبیه...
حرفشو کامل نگفت و اخم کرد
_ السا؟ خودتی؟
تعجبم کم، کم از بین رفت و جاشو به عصبانیت داد. اون ولی همچنان بُهت زده داشت نگاهم می‌کرد.
_ ولی... تو اینجا چیکار میکنی؟
به چشماش خیره شدم و با حرص گفتم :
_ حالا میفهمی.
دستشو بالا اورد و خواست صورتمو لمس کنه :
_ چرا این شکلی شدی؟
سرمو کشیدم عقب.
یهو هو
لطفا صبر کنید...
