فراسوی حرمان به قلم روژان کاردان و مهسا خدایی
پارت دوازده :
با صدای محکم در چشمامو باز کردم. متنفرم بودم کسی بخواد این مدلی و با سروصدا بیدارم کنه. چشمامو محکم روی هم فشار دادم و دوباره باز کردم. میخواستم تا جایی که امکان داره خشمم رو کنترل کنم، ولی چندان موفق هم نبودم.
عصبی روی تخت نشستم و با صدای بلند گفتم:
-بله!
در باز شد و لیلوم با چشمای اشکی وارد شد. خسته نمیشد؟ این همه آبغوره رو از کجا میگرفت؟!
کلافه سر تکون و دادم گفتم:
لطفا صبر کنید...
