حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و پنجاه و هفتم :
پلک های وصال با اولین اشعۀ تیز آفتاب باز شد. سوزن زردش چشمانش را باریک کرد. نسیم خنک صبحگاهی هنوز به گرمای روز نپیوسته بود. ملحفه را تا زیر گردن کشید و با خمیازه دمر خوابید. با رخوت و خواب آلودگی دست به قصد خاموشی آباژور پیش برد که سر انگشتانش چیزی را لمس
کرد. یک عروسک بود. گربۀ کوچک پلیشی پرز بلند طلایی با چشمان آبی. یک شاخه گل هم کنارش بود. متعجب نیم خیز شد. گل را برداشت و کاغذ زیرش را

لطفا صبر کنید...

م.ر
0وصال امان از دل پر دردت😢😢