نگاتیو به قلم حانیه باصری
پارت شصت و هشتم :
چند لحظه ای سکوت بینمون برقرار شد. هومن توی فکر بود و حرفی نمیزد. فکر کردم داره راجب من و کارهای اشتباهی که کردم فکر میکنه.
همین که خواستم حرف بزنم گفت :
_ من به اندازه ای که آصفو گیر بندازیم ازش مدرک دارم. اما از دوتا چیز میترسم.
سوالی سرمو تکون دادم
_ چی؟
نگاهش روی زمین بود و متفکرانه حرف می‌زد :
_ اولیش اینکه اونا فهمیدن تو سمت منی پس ممکنه با آسیب زدن بهت بخوان منو ک
لطفا صبر کنید...
