نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت شصت و هشتم :
بهار با تنی سنگین از بار غم، بلند شد و همان کاری را انجام داد که مهری از او خواسته بود. سینی چای را اول مقابل اردشیر، پدر سروش گرفت و مودبانه گفت:
_ بفرمایید.
اردشیر نگاه بی‌تفاوتی به او انداخت و بدون گفتن کلمه‌ای، چایش را برداشت. سروش اما اوضاعش فرق می‌کرد. با نگاهی خیره به صورت بهار، دست جلو برد و یک استکان از داخل سینی برداشت. تشکر کرد و بهار دید که باز هم پلک چپش می‌پرد. انگار ا
لطفا صبر کنید...
