نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت شصت و هفتم :
صبح زود با یک تماس تلفنی مرخصی گرفت تا خیالش از بابت مادرش راحت باشد. مطمئن بود اگر در خانه تنها بماند، طاقت نمی‌آورد و به جان خانه می‌افتد تا آن را به بهترین شکل ممکن آماده‌ی پذیرایی از مهمانانش کند.
از اتاق که بیرون رفت، بهزاد را دید که پشت میز نشسته و با آرامش مشغول خوردن صبحانه است. نیم نگاهی به ساعت انداخت و گفت:
_ تو چرا این‌قدر ریلکس نشستی اینجا؟ ساعت هشت شد که!
بهزاد
لطفا صبر کنید...
