نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت پنجاه و دوم :
وارد خانه که شد، مادرش را داخل آشپزخانه پیدا کرد. پشت میز نشسته و با عینک ظریفی که به چشم‌هایش زده بود، دعای توسل می‌خواند. بهار از کودکی‌هایش این عادت مهری را به یاد داشت. همیشه ساعتی از روز را در خودش غرق می‌شد و دعای توسل می‌خواند. در آن لحظات، بهار احساس می‌کرد پوست صورتش روشن‌تر از همیشه می‌شود و آرامشی عجیب به وجودش می‌نشیند که به راحتی به دیگران هم سرایت می‌کند.
بدون کوچک
لطفا صبر کنید...
