دلی که کرده هوایت به قلم ر.اکبری
پارت پنجاه و یک :
*****
فروغ خوابش نمی‌برد و مدام از این پهلو به آن پهلو می‌شد و آه می‌کشید. کلافه بود و خودش هم نمی‌دانست منشأ این کلافگی به کجا می‌رسد. چیزی میان دلش سنگینی می‌کرد، خاطرات سنگین و چسبناک به دیوارۀ ذهنش چسبیده بود و رهایش نمی‌کرد. بالش را روی سرش گذاشت. اتاق سرد بود و پتو گرمش نمی‌کرد. آخر سر هم کلافه نشست و خیره شد به سیاهی مطلق پشت پنجره، ته ماندۀ ظلمت شب سایه انداخته بود براتاق
لطفا صبر کنید...
