نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت چهل و هفتم :
فصل ده
سهیل خسته از کار زیاد و درگیری‌های فکری این روزها روی کاناپه دراز کشید و سرش را روی پاهای استخوانی عمه گذاشت. این زن مامن آرامشش بود. کسی که از کودکی در آغوشش بزرگ شده و بیشتر از مادرش، او را دیده بود. سهیل بیشتر عمرش را در خانه‌ی عمه تابان گذرانده و اگر در تمام دنیا یک نفر بود که به او احساس وابستگی می‌کرد، همین عمه تابانش بود.
نگاهش به قاب عکس‌های قدیمی روی دیوار بود که ع
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۵۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
حنانه
0دوست دارم برم دست بندازم دهن سهیلو ج ر برم