فیل و فنجان به قلم رویا یزدانپور
پارت پنجاه و هفتم :
کمی سرم را بالا آورده و با نگاهی مستقیم ابرو بالا انداختم.
ـ منظور؟
نفسی عصبی کشید و رویش را سمت دیگر گرداند. میدانستم که خودش را کنترل میکند تا حرفی نزند. بعد از چند لحظه خیره نگاه کردنش، دستم را دراز کرده و مچ دستش را سمت خودم کشیدم. با آخی خفیف گفت:
ـ دستمو ول کن اینجوری درست نیست. خودم میبندمش.
چشمانم را در کاسه چرخانده و با لحنی که سعی در خونسرد نشان دادنش داشتم جواب دادم
لطفا صبر کنید...
