نفس های تابوت به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت سوم :
اشک بی‌دلیل به چشم‌هایش نیش زد؛ می‌دانست که درک این وضعیتش سخت بود و خودش هم حتی می‌ترسید اما از یک روانشناس انتظارِ بیشتری داشت.
آن‌قدر توی افکارش غرق بود که متوجه قطره اشکی که از چشم‌هایش روی گونه‌اش چکیده بود نشد.
زمانی که ایوبی دستمال کاغذی از روی میز برداشت و سمتش گرفت، به خودش آمد.
اشکش را پاک کرد و با صدای لرزانی گفت: انگار برای من توی بچگیم یه اتفاقی افتاده چون مادرم با این تصمیم موافق نبود، حتی صبح روزی که داشتیم راه میفتادیم شنیدم که به بابام می‌گفت نکنه دوباره اون اتفاق بیفته و مگه ئفعه پیش رو یادت نیست.
_ تو می‌خوای بفهمی چی‌شده؟
سری تکان داد.
_ می‌خوام بدونم دلیل این حال بدم چیه و ربطی به اون چیزی که خبر ندارم و مامانم در موردش حرف می‌زد داره یا نه.
_ خب...
مکثی کرد و به پشتی صندلیش تکیه داد. یکی از گوی‌های آونگِ روی میز را کشید و رها کرد.
_ یه راهی هست اما اون‌طور که فکر می‌کنی با چندتا برگه و یه تست روانشناسی مشخص نمی‌شه...
پریزاد نیم نگاهی به جانان که از آن موقع سکوت کرده و دیگر حرفی نزده بود، انداخت. با دقت داشت ایوبی را نگاه می‌کرد و حواسش به او نبود.
خودش را جمع و جور کرد و دستمال کاغذی را بیشتر توی دستش فشرد.
با صدایی تحلیل رفته زمزمه کرد: پس...
ایوبی دستی به یقه پیراهنِ مردانه‌اش کشید و گفت: برای اینکه بفهمیم دلیل این حالِ بدت چیه، اول باید اون اتفاقی که مادرت در موردش حرف می‌زده رو بدونیم. بعدش می‌رسیم به تشخیص...
لطفا صبر کنید...
اسرا
0خوب الان این همزادش یاخودش🤔🙏