نفس های تابوت به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت دوم :
دقیق فکر کرد... فقط چند ماهی بود که همه‌چیز داشت عجیب پیش می‌رفت.
_ اولین بار شب تولدم بود.
یاد آن حس و حال، بد و غمگین افتاد...
درست ثانیه‌های اول روز تولدش بود، بعد از آن که عکس‌هایش را توی صفحه اینستاگرامش استوری کرده ومشغول جواب دادن به تبریک‌ها شده بود.
_ نمی‌دونم دقیقا چطور توضیح بدم... فکر کنید یهو یه سرمای عجیب که تموم بدنتون باهاش مور مور می‌شه، مثل یه رعشه از همه بدنتون رد بشه. بعد درگیرِ یه حس پوچی بشید.
دم عمیقی گرفت و ادامه داد: بعد از اون کابوسا شروع شدن تا اینکه با خانوادم برای پروژه بابام اومدیم اینجا... همه‌چیزترسناک‌تر پیش رفت و من آدمایی که تو اون لحظه‌های یهویی توی یه خاطرات دور می‌دیدم، کم کم واقعی می‌شدن. دو روز پیش زمانی که از بیمارستان برمی‌گشتیم دیدم که همون مردی که توی ذهنم بود، صاحبِ قبلی ویلاییه که دوست بابام گرفته.
ایوبی کمی خودش را جلو کشید.
_ خانودت چیزی در این مورد می‌دونن؟
پریزاد سرش را به طرفین تکان داد؛ هر طور که فکر می‌کرد، گفتنش باعث می‌شد حساسیت خانواده‌اش بیشتر شود.
_ من تک فرزندم، برای هر موضوعی که راجب منه خیلی نگران می‌شن. نمی‌خوام تا مطمئن نشدم چیزی بگم.
_ از چی مطمئن بشی؟
رشته کلام از دستش در رفت؛ با صدایی تحلیل رفته زمزمه کرد: اینکه مشکلی دارم یا نه...
خیلی عجیب سرش را خم کرد؛ از سردی صدایش آدم یخ می‌زد.
_ به نظر خودت مشکلی داری؟
ماند چه بگوید... مردمک چشم‌هایش لرزید. احساس بیچارگی می‌کرد و انگار با یک سوالِ ایوبی هر چه از دیشب توی ذهنش آماده کرده بود پر کشید.
چندبار دهانش را باز و بسته کرد و در اخر هیچ حرفی پیدا نکرد برای گفتن.
_ انقد این حالت‌ها شدیدن که به نظرت مشکل داری یا صرفا به خودت تلقین کردی؟
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۲ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۶۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
اسرا
0بهتراصلابه سنسارفکرنکنم ورمان جدیدبزارمش😁🙏