اقیانوس سیاه به قلم ملیکا کاظمی
پارت هفتاد و پنجم :
هر سه خندیدند. بحثشان اگرچه به نظر مسخره میرسید ولی حالا که جزئی از خاطراتِ ناتاشا شده؛ بیاهمیتترین بحثها هم برایش مهم است. قاب عکس هنوز در دستانش است؛ ولی او دیگر در حالِ خودش نیست. آنقدری گریه کرده که دیگر چشمهایش باز نمیشوند و صورتش خیس از اشک است. جسمش اینجاست و ذهنش درگیر آن زمانهایی که با عزیزانش سپری کرده بود. صدای تقتق ساعت دیواری در سکوت خانه میپیچد. هنوز هوا خاکست
لطفا صبر کنید...

زهرا
2چرا من حس خوبی به ویکتور ندارم