چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت صد و دوازده :
***
باران شب زهری ناگهانی بود بر لثههای سیمانی شهر؛ انگار خواب خفتهای بر سیمهای چرکگرفتۀ بیمارستان طنین انداخته بود. زیر آن سقفهای کوتاه، کهنه و معطر به بیم و خیانت، چراغها بیرمق بودند. آنسوتر کورسوی چراغهای اورژانس بر پوستۀ شیشهای درب اصلی سایه میانداخت. بیقرار و پرتلاطم. همان موضعی که مقدر بود برخی رازها ابدی بمانند و برخی پرده بیفتند.
خسته از روزها و شبهØ
مطالعهی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۷۳ روز پیش تقدیم شما شده است.

حنانه بامیری | نویسنده رمان
منم امیدوارم ):
۲ سال پیشاکرم بانو
0🤔🤔🤔🤨🤨🤨🧐🧐🧐🧐🙄🙄🙄🙄
۲ سال پیشآسمان
1بسیار عالییییی🙏و جذاب و غیر قابل پیش بینی 🙂
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
ممنونم از شما که همراه قصهاید ❤️
۲ سال پیشفاطی
0کاش میشد اسم سایه رو پاک کرد..اصلا سونامی میومد و همه چی رو در خود غرق میکرد..کوله بارم پرشده..دوست دارم در گوشه ای دنج به دور از هیاهو بنشینم و باخود خلوت کنم..و هزاران بار بگویم سایه چرا و این حرف مانند اکو تکرار شود
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
بسیار عالی ممنونم
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...

فاطی
0دوست دارم کوله بار خود را باز کنم و کنار بازاچه ای بنشینم و بگویم..سایه..مافیا.هزارتو..مرجان..بفروشم همه را ارزان تا سبک شود مغزم..دیگر کشش ندارم چشمهایم را آرام آرام میبندم..امیدوارم فردا روز بهتری باشد