فیل و فنجان به قلم رویا یزدانپور
پارت چهل و هفتم :
که صدایی مرا به خود آورد.
ـ آقا میلاد؟
گیج و گنگ به سمتش برگشتم.
ـ ها؟
لبخندی بر لب نشاند و مهربان لب زد.
ـ سرما میخوری ها. بیا تو.
مات ِ لبخند زیبای رویا بودم که کت سیاهی را جلوی چشمانم تکان داد. گیج تر نگاهی بین کت ِ در دستش و لبخند روی لبش گرداندم. نمیدانم چرا آنقدر منگ شده بودم. انگار نمی فهمیدم در آن لحظه باید چکاری انجام دهم.
ـ بگیرین دیگه.
همانطور مات زمزمه
لطفا صبر کنید...
