حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و چهل و نهم :
_ این طور که تو شمشیر از رو بستی، در این باغ هیچ زمان به روی من و خانواده م باز نمی شد. حتما طبق دستور جمشید ورورد ما رو قدغن می کردی.
_ می دونی قدغنه و اومدی در حالی که خونه ست؟
_ قصد آزار و اذیت ندارم. زمانی اومدم که خوابه. این جوری اعصاب ضعیفش به هم نمی ریزه.
وحید کنایه زد: خوبه! هنوز عادات خانواده ت یادته.
_ من حافظۀ خوبی دارم داداش. همون قدر که می دونم جمشید به خواب نیم روزی عا
لطفا صبر کنید...
