نگاتیو به قلم حانیه باصری
پارت چهل و نهم :
با حرص انگشتمو بالا بردم و خواستم یه چیزی بگم، ولی منصرف شدم. حق داشت. من بدون پیجم هیچی نبودم. تمام وقت و زندگیمو وقف معروفیت و بالا بردن اون پیج کرده بودم. حالا که نیست، انگار منم نیستم. شدم یه آدم معمولی مثل بقیه. این چند نفری هم که منو می‌شناسن، یه کم که بگذره، فراموشم می‌کنن.
پرستار برگشت، اول سِرم دختر رو جدا کرد، بعد اومد سمت من.
عجیب نگاهم کرد و پرسید :
– خوبی؟
نگاهمو
لطفا صبر کنید...
Zarnaz
0آخی به هومن حمله عصبی دست داد 🥺🥺چقدر قشنگ طرف ال گرفت و تو روی پرستاره وایستاد 👏😍