چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت صد و یک :
کسری با دستانی خسته و ذهنی که میان پرتگاه امید و نومیدی در نوسان بود، از اتاق آهیل بیرون آمد. سکوتی سنگین‌تر از سنگینی ظهر مرداد تهران بر راهرو حاکم بود؛ سکوتی که داستان‌هایی ناگفته را پنهان می‌کرد. ته‌مانده‌های خاطرات و زندگی‌ای که حالا فقط در دیوارها، پنجره‌ها و هوای بسته جا خوش کرده بود، به رخ کسری کشیده می‌شد. نوایی نامحسوس شاید هم خیالی، در گوشش زمزمه می‌کرد: اینجا حتما چیزی
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۹۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
حنانه بامیری | نویسنده رمان
بله دقیقاً
۲ سال پیشآسمان
0ای بابا عجبا🤔🤔🤔
۲ سال پیشحنانه بامیری | نویسنده رمان
😕😕
۲ سال پیشفاطی
0حقیقت واژه ایی که بعضی وقتا دوست نداری بشنویی چون میترسی..واژه ایی که دوست داری در آن غرق شوی تا بتوانی هضم کنی..رمانی که اسم مقتول سایه انداخته روی کلمات و وارد شدن در آن یعنی ندیدن آفتاب
۲ سال پیشحنانه بامیری | نویسنده رمان
دقیقا درسته
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
0گاهی وقتا نفهمیدن وندونستن بهتر از فهمیدن و دونستنه