حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و چهل و هفتم :
وصال با چشمانش دائم در حال ایماء و اشاره به مادرش بود. یاسمین پلک هایش را به معنای صبوری کردنش باز و بسته کرد. وحید متوجه اشارات وصال شد و پرسید: چته وصال؟ چرا چشم و ابرو میای؟
نگاهش را به یاسمین سوق داد: چیزی هست که ازش بی خبرم؟
یاسمین گلو صاف کرد: حالا ناهارتو بخور، می گم بهت.
قاشق و چنگال را کنار بشقابش گذاشت: بگو.
_ چه عجله ایه؟! می گم دیگه.
_ یاسمین!
می دانست لب وا کند
لطفا صبر کنید...
