نگاتیو به قلم حانیه باصری
پارت چهل و هفتم :
بعد از چند قدم احساس کردم یه چیزی روی شونه هام افتاد برگشتم و پشت سرم رو نگاه کردم.
دختری که اسمش سحر بود یه شال روی شونه هام انداخت و لبخند زد
_ اینو توی کوله ام گذاشتم برای مبادا. باشه سرما نخوری برای ادامه مسیر لازمت داریم.
از مهربونیش دلگرم شدم و ناخواسته روی لب منم لبخند شکل گرفت. از خدا چه پنهون از سردی هوا رو به انحطاط بودم و حالا کمی بهتر شده بود.
مهرداد با فاصله از ما
لطفا صبر کنید...
Zarnaz
0خوب داشت می آمد پایین یهو چیش؟ 🤔