حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و چهل و ششم :
می داد. شیشه های ماشین دودی بود و وصال بی خجالت از نگاه رادمهر، حلقه ای از موهایش را دور انگشت تاباند و با شیطنت ترانه خواند. رادمهر با لبخندی محبت آمیز چشم از او و دلبری هایش برنداشت.
جهان در وجود دلبر طنازش خلاصه می شد. اویی که با لبخندی حاکی از بازیگوشی چشم به خیابان داشت و زیر لب زمزمه کنان می راند و خبر از دل دیوانه اش نداشت. شاید هم داشت و تعمداً تذکرات پیشینش را نشنیده می گرفت تا Ø
لطفا صبر کنید...
