پارت نود و هشتم :


با بی‌قراری دنبال عمو راه می‌افتد و به بیمارستان می‌رود، مادرش و دایی مجتبی در آستانه‌ی ورودی سالن روی صندلی‌های انتظار نشسته و با دیدن آن‌ها بلند می‌شوند، روجا خود را به مادر می‌رساند و شانه‌هایش را می‌گیرد.
_ چی شده مامان؟
مادر رنگ به رو ندارد و لب‌هایش به سفیدی می‌زند. خود را از دست روجا رها می‌کند تا با فریدون حرف بزند.
_ تو هم زابراه شدی این‌همه‌راه...
فریØ

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۶۱۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • م

    1

    همیشه برای هر کاری جسور و بیفکر فقط جلو می رفت عقلشو گذاشته بود در کوزه،حالا که نوبت دل شده می خواد عقلشو بکار بندازه 🥺

    ۱۰ ماه پیش
  • اسرا

    1

    روجادیلان بخاطراینکه ازقومشون ردنکنه 🙏

    ۱۱ ماه پیش
  • اکرم بانو

    1

    ای پرهام سیریش... الان باید روجاازخوشحالی روپاش بند نباشه ولی بخاطر تو...

    ۱ سال پیش
  • ندا

    1

    امیدوارم پرهام دست از سرش برداره

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️