گیلدا به قلم مرضیه اخوان نژاد
پارت نود و یک :
روی تخت چمپاتمه زده و به روبهرو خیره بودم. مدام تصویر آن پسر جوان پیش چشمم نقش میبست. ب اینکه سعی در دلداری دادن خودم داشتم و مدام میگفتم که او مزاحم بیسر و پایی بیش نبود و اگر آنطور برایم مزاحمت ایجاد نمیکرد، من هم آن بلا را سرش نمیآوردم و در پنجاه درصد از قضیه خودش مقصر بوده، ولی باز هم نمیتوانستم از بار آن عذابوجدانی که روی دلم سنگینی میکرد، بکاهم.
کاش میتوانستم
لطفا صبر کنید...
