پارت نود و یک :

روی تخت چمپاتمه زده و به روبه‌رو خیره بودم. مدام تصویر آن پسر جوان پیش چشمم نقش می‌بست. ب این‌که سعی در دلداری دادن خودم داشتم و مدام می‌گفتم که او مزاحم بی‌سر و پایی بیش نبود و اگر آن‌طور برایم مزاحمت ایجاد نمی‌کرد، من هم آن بلا را سرش نمی‌آوردم و در پنجاه درصد از قضیه خودش مقصر بوده، ولی باز هم نمی‌توانستم از بار آن عذاب‌وجدانی که روی دلم سنگینی می‌کرد، بکاهم.
کاش می‌توانستم

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۹۷۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!