دلی که کرده هوایت به قلم ر.اکبری
پارت بیست و چهارم :
آزاده سربلند نکرد و حرفی نگفت. نگاهی گذرا داخل کیفش انداخت، نگاه مرد حرکاتش را می‌پایید؛ از این زن خوشش می‌آمد. از موهای فرفری و زیبایش، از نگاهِ پرغم و تلخش، از سکوت و آرامشش و از همه بهتر از مهارتِ دست‌هایش، نفسش را رها کرد.
ــ یه چای بیارم بعد...
آزاده تند میان کلامش رفت:
ــ نه، ممنون.
بعد نگاهی به‌ساعت دور مچش انداخت و بلند شد.
ــ وقت ندارم آقا.
مرد لبخند زد، ای
لطفا صبر کنید...
پروانه
2دنیای غریبیهبرای هر *** یه جور رقم زده