پارت بیست و پنجم :
مایکل به فرانسوی گفت: «زود باش دیگه. معطل چی هستی رهام؟»
دکتر ایراندوست به آرامی دستش را دراز کرد. فاصلۀ سنگ تا پیشانی
خرپشته کم شد. نگاهی به آسمان کرد، هیچ اتفاقی نیفتاد. همه جا ساکت و خاموش بود و
در امن و امان. نفسش را حبس کرد و سنگ را چسباند به مقبره. به اطراف نگاه کرد و
ابرو بالا انداخت. نیشخندی زد و با خود گفت: «واقعاً رهام؟ انتظار داشتی آسمون باز
بشه و فضاییا حمل
لطفا صبر کنید...
نگار
0به شدت جالب😍😍😍کاش میذاشتم کامل میشد این رمان بعد شروعش میکردم ولی نشد له وسوسه ام غلبه کنم