ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت دویست و هفتاد و چهارم :
با نهایت خشم دکتر یاوری را نگاه میکنم. صدای پارس سگها بیشتر میشود اما دریغ از ذرهای ترس که در دلم باشد. دکتر یاوری با لحنی سرد و خندهای پر از تمسخر میگوید:
- جونت رو یک جا نمیگیرم. کاری میکنم که روزی صد بار جون بدی و التماس کنی که خلاصت کنم.
سرم را به سمت آسمان میگیرم و خودم را مثل همیشه به خدا میسپارم. دکتر یاوری دستش را سمت یقه لباسم میبرد و به سمت قفØ

لطفا صبر کنید...

آسمان
0دوست دارم سید خوب موقع اومدیا😇😇😇