ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت دویست و پنجاه و ششم :
روبروی آسایشگاه می‌ایستم. لعنت به جنگ و اثرات مخربش. لرزی عجیب بر بدنم می‌نشیند. هوای خنک صبحگاهی صورتم را نوازش می‌دهد. حبیب هم کنارم ایستاده است و هر دو برای ورود به آسایشگاه هنوز مردد هستیم. حبیب دستی را که داخل جیبش کرده، بیرون می‌آورد.
- دعا کنیم که جاسم موافقت کنه که ما رو ببینه.
سرم را به طرف حبیب بر می‌گردانم و آهسته می‌گویم:
- من و تو که خوب می‌دونیم
لطفا صبر کنید...
