ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت دویست و پنجاه و دوم :
چقدر سخت است که انسان بخواهد وسوسه در آغوش کشیدن عزیز دلش را در نطفه خفه کند. بدون اینکه چشمانم را باز کنم، می‌پرسم:
- چرا بیدار شدی؟
- اصلا خوابم نبرد. نگرانی نمی‌ذاره بخوابم. هزار تا فکر همزمان به ذهنم میاد.
به آرامی چشمانم را باز می‌کنم و همزمان با جا به جا کردن استکان چای می‌گویم:
- اگه موافقی من یادت بدم چطور میشه ذهن رو آروم کرد اما به جاش قول بده
لطفا صبر کنید...
برکه
2خوبه دارن ی بارم ک شده با هم کنار میان ولی چشمم اب نمیخوره عین ادم بتونن خوب بمونن با هم