پارت بیست و دوم :
کاوه روی زمین خاکی و داغ محوطه نشسته بود. آفتاب مستقیم میتابید، تند و سوزاننده. بیتوجه به جمعیتی که در برابرش در رفت و آمدی بیپایان بودند، نگاهش بین مقبرۀ کوروش و کاغذش در تردد بود. مداد نرم سیاه را با ضرباتی تند، ریز و کوتاه بر کاغذ میزد و نقش مقبره را میکشید. کابوسهای ممتد چند وقت اخیرش را نقش میزد. یک نردبان بلند به پیشانی مقبره تکیه داشت و سیاهی کوچک قامت یک نفر روی آن

لطفا صبر کنید...

پریسا
0عالی داره ادامه اش جالب میشه